Selfie: Zoeken

Sinds kort begin ik mijn dag met het schrijven van een selfie. Ik doe dat aan de hand van een onalledaagse vraag, de ‘vraag van de dag’. Lees hier mijn antwoord op de vraag van maandag 30 januari 2017:

Is er iets waar je al je hele leven naar zoekt, maar wat je niet kunt vinden?

Een allesverslindende passie. Al mijn hele leven ben ik jaloers op mensen die van 1 ding hun grote focus hebben gemaakt. En hoe tastbaarder dat ding is, hoe jaloerser ik ben.

Ik ben dus bijvoorbeeld niet jaloers op mensen die ‘iets in de ICT’ doen, ‘manager zijn’ of als carrière coach ‘anderen helpen om hun passie te vinden’. 

Nee, ik ben jaloers op de directeur van Amnesty International (bij wijze van spreken, want ik wil geen directeur worden). Die doet toch duidelijk iets wat nodig is in de wereld. Of mensen die heel goed kunnen tekenen en dat de hele dag doen. Lekker zichtbaar. Ook ben ik jaloers op van die super ‘hands on’ tiepjes, die met alle gemak in de wereld een crowdfunding opzetten voor het helpen van vluchtelingen op Lesbos, het geld vervolgens ook bij elkaar krijgen, en hup het vliegtuig naar Griekenland pakken en gaan met die banaan.

Maar ik kan het ook hebben bij wetenschappers die al jaren onderzoek doen naar een minuscuul sub gebied in de hematologie. Waarbij het dan vooral gaat om de vraag welke factoren er meespelen bij het te snel afbreken van de bloedplaatjes, bij de ziekte idiopathische trombocytopenische purpura. Of zoiets.

Mensen die door hun allesverslindende passie zóveel weten over iets, dat ze er op zeker moment een TED talk over geven. Kan ik ook slecht aanzien.

Laatst was ik voor een excursie in een nieuwe desembrood bakkerij in Arnhem, waar we allemaal ons eigen broodje mochten kneden, en hop, ik was jaloers op mensen die dit elke dag doen. Iets kneden, het in de oven schuiven en dan een paar uur later een lekker knapperig broodje aantreffen. Draag mij maar weg.

Ik houd er rekening mee dat er in dit verhaal een blinde vlek in het spel is. (Moet je sowieso altijd doen, met alles..)

Wat er achter mijn blinde vlek ligt verscholen heeft denk ik iets te maken met een aanname die ik doe, over al dit soort mensen. En dat is dat die allesverslindende en op 1 ding gerichte passie ervoor zorgt dat het werk wat deze mensen doen ook makkelijk is. Dat ze geen innerlijke blokkades voelen. Geen beperkende overtuigingen over zichzelf in de trant van: “morgen komen ze er achter dat ik niks kan”. Dat ze immer in een staat van innerlijke drive en de daarmee gepaard gaande creatieve flow verkeren en nooit eens denken: waar is dit goed voor, in Godsnaam? Wat nu? I suck big time!

Nu ik voor mezelf ben begonnen als schrijver, en buiten de kaders van een baan in loondienst ben gestapt voel ik dat er ook in mij een alles verslindende passie bestaat. Die gaat over taal, communicatie, verhalen, dialoog, zelfreflectie en verbinding maken. Maar ik ben er ook achter gekomen dat je die passie elke dag opnieuw weer moet zoeken en vinden. Het klokt niet braaf in, om 9 uur ‘s ochtends, zodra ik mijn computer aanzet. En zonder de kaders van collega’s, een leidinggevende en f*cking bedrijfstargets, is het helemaal aan mij en mij zelve alleen om te bepalen wat voor broodjes ik vandaag weer eens zal bakken.

Niet makkelijk. Meh. Maar ik merk nu al dat het schrijven van deze stukjes mij helpt om het lijntje met die passie levend te houden.

Doe je mee met mijn ochtendritueel? Schrijf je dan hier in en ontvang elke werkdag stipt om 7:00 uur de ‘vraag van de dag’.

Verspreid het woord:

Ik hou van dialoog!