Selfie: Voorstellingen


Sinds kort begin ik mijn dag met het 
schrijven van een selfie. Ik doe dat aan de hand van een onalledaagse vraag, de ‘vraag van de dag’. Lees hier mijn antwoord op de vraag van donderdag 9 februari 2017:

Op welke manier ziet jouw leven er anders uit dan hoe je het je tien, twintig of zelfs dertig jaar geleden voor je zag?

Toen ik twintig was had ik nog niet kunnen bedenken dat ik op mijn veertigste in een wooncollectief van 43 volwassenen zou wonen, met wie ik een voormalig klooster, twee oude villa’s en een tuin van parkachtige omvang deel.

Ik was überhaupt niet bezig met waar het in mijn leven naar toe moest. Ik was enorm aan het aanklooien – op alle denkbare gebieden – en ging er tegelijkertijd in een blind soort van vertrouwen vanuit dat mijn leven totaal in kannen en kruiken zou zitten, tegen de tijd dat ik veertig zou zijn. Wellicht betekende dat iets met getrouwd zijn en kinderen hebben, maar als ik heel eerlijk ben had ik in die tijd heel weinig affiniteit met dat beeld. Het leek meer iets voor andere mensen, of voor een ander leven.

Mijn huidige en ietwat onconventionele manier van leven wijkt eigenlijk helemaal niet zo af van mijn levensgevoel van toen ik rond de twintig was. Ik maakte er toen misschien wat explicieter een punt van om vooral niet burgerlijk te zijn. (lees: ik keurde zo’n bestaan openlijk af). Maar nog steeds voel ik me weinig aangetrokken tot een huisje, boompje, beestje bestaan in een rijtjeshuis. Wat er is veranderd is dat ik niet meer aanmatigend doe over mensen die dat wel fijn vinden en dat ik het zelf ook heel fijn vind om te gast te zijn in zo’n rijtjeshuis universum.

De kloof tussen mijn twintigjarige zelf en die van nu zit veel meer van binnen. Wat wel radicaal is veranderd in die twintig jaar tijd is mijn zelfbeeld en de manier waarop ik aankijk tegen andere mensen en hoe ik me tot hen verhoud.

Toen ik twintig was had ik eigenlijk maar één prioriteit en dat was: zoveel mogelijk interessante mensen ontmoeten. Ik wilde nooit zomaar ergens heen als ik met vriendinnen ging stappen. Ik wilde naar die kroegen en danstenten waar alternatief denkende mensen kwamen. Intelligent moesten ze zijn. Ik had namelijk het idee dat ik ergens zelf ook wel een soort van intelligent was en ik vond het altijd heel erg fijn als andere mensen dat idee bevestigden. Ik wilde erg graag speciaal gevonden worden.

Liefst zocht ik daarom het gezelschap op van mensen die in mijn ogen iets intelligenter en interessanter waren dan ikzelf. De kick was dan nog veel groter, wanneer deze mensen me complimenteerden met hoe slim ik wel niet was. 

Vaak waren die mensen ook flink wat ouder. Dat vond ik fijn, omgaan met mensen die ouder zijn en die mij interessant en intelligent genoeg vonden om met mij om te gaan. Als zij mij intelligent en speciaal vonden, dan moest het wel waar zijn natuurlijk.

Een van de sporten die ik in die periode beoefende was mensen op subtiele wijze zover krijgen dat ze mijn leeftijd gingen raden. Vaak schatten ze me een stuk ouder in. Daar kickte ik enorm op. Ook dat bevestigde mij in mijn gevoel heel erg speciaal te zijn.

Als je me toen had geprobeerd uit te leggen waar ik op veertigjarige leeftijd blij van zou worden in relaties met andere mensen, dan zou ik dat misschien niet eens begrepen hebben.

Nu vind ik het fijn als ik simpel en pretentieloos kan zijn bij anderen. Of kwetsbaar. Of emotioneel. Of eerlijk. Van de week nog zei ik tijdens een borrel met een aantal schrijvende freelancers tegen iemand: “Mijn dag begon ermee dat ik mijn net gezette koffie over mijn net gemaakte ontbijtje heen gooide en daarna kwam het eigenlijk gewoon niet meer goed. Ik had writersblock en nu voel ik me enorm schuldig dat ik geen reet heb gedaan vandaag.” Waarop hij zei: “Ach ja, dat heb ik ook zo vaak. Dat is normaal.”

Kijk. Dat hoor ik nou graag.

Hallelujah, lang leve de rauwe waarheid!

Nou goed, ik zal niet liegen. Ergens vind ik het natuurlijk nog steeds heel gaaf als anderen me ‘goedkeuren’ en me bewonderen en zo nog wat van dat soort werkwoorden. Maar ik heb nog veul en veul liever dat ze me, eh, tja, dat ze me lief vinden en dat ze zich op hun gemak voelen bij me en dat ze het gevoel hebben dat op me kunnen rekenen. En vice versa.

Oh ja, en als je me twintig jaar geleden had verteld dat er ooit een tijd zou aanbreken waarin jónger geschat worden mijn ego zou strelen zou ik je niet hebben geloofd.

Doe je mee met mijn ochtendritueel? Schrijf je dan hier in en ontvang elke werkdag stipt om 7:00 uur  de ‘vraag van de dag’.

Verspreid het woord:

Ik hou van dialoog!