Selfie: Trouwen

selfie huwelijk

Beeld: Wikimedia

Sinds twee weken begin ik mijn dag met het schrijven van een selfie. Ik doe dat aan de hand van een onalledaagse vraag, de ‘vraag van de dag’. Lees hier mijn antwoord op de vraag van 8 maart 2017: 

Hoe kijk je aan tegen het huwelijk? 

Mijn God, de relatietheoreticus in mij is weer opgestaan hoor. Waar ik haal ik die vragen vandaan?

Voor de meeste mensen is 8 maart de dag dat je Facebooktijdlijn volloopt met updates over Internationale Vrouwendag. Voor mij is het de datum waarop mijn ouders elkaar eeuwige trouw in voor –en tegenspoed beloofden. En ik vond het wel leuk om daar bij stil te staan. Misschien juist wel omdat het hele fenomeen van ‘tig’ jaar bij elkaar zijn zo ver van me af staat.

Even een disclaimer: elke keer als ik in dit stukje het woord huwelijk gebruik, dan heb ik het niet over die huwelijken om louter pragmatische redenen tegen inlevering van een Grouponbon met 50 % korting worden afgesloten op een regenachtige maandagochtend in februari. Ik doel dan op van die grootse, meeslepende bruiloften, waar beide partijen echt trouwen om het trouwen. Waarbij er tearjerkers van speeches worden gegeven. En waarbij familie en vrienden de meest originele en geëngageerde stukjes en performances neerzetten.

Nog een disclaimer: ik heb op dit punt van deze selfie nog geen idee wat ik ga zeggen, maar pin me er hoe dan ook niet op vast. De 18 jaar dat ik getuige ben geweest van het huwelijk van mijn ouders geeft me misschien een heel klein beetje autoriteit. Maar verder is het gewoon natte vingerwerk wat ik hier aan het doen ben.

Nog een bekentenisje. Voor mij is het huwelijk best wel een mysterie. Een beetje op een amateur-antropologische manier hoor. Ik vraag me vaak af: wat is dat toch in onze soort, dat we ondanks die moordende cijfers van het CBS toch blijven trouwen? (Denk: meeslepende bruiloft he? Geen Grouponbon huwelijk.)

Mensen die nu trouwen, gaan die ervan uit dat hun huwelijk de uitzondering op de regel is? Of houden ze er stiekem wel rekening mee dat zij ook bij die gemiddeld 35 procent kunnen horen van koppels die scheiden? Of trouwen ze misschien wel helemaal niet meer per sé met het idee dat het honderd procent, gegarandeerd tot de dood ons scheidt is. En doen ze het meer omdat ze de intentie hebben voor altijd bij elkaar te blijven en die een beetje kracht bij te zetten?

Want daar kan ik me namelijk dan toevallig wel iets bij voorstellen. Mijn totale gebrek aan ervaring ten spijt.

In alle eerlijkheid heb ik geen idee of ik wil trouwen. Maar ondanks die 35 procent aan scheidingen ben ik geloof ik niet cynisch ten aanzien van het huwelijk. Wat mij er zo mooi aan lijkt, los van het feit dat het de uitgelezen kans is om een feest te geven waar alles om jou draait, is dat je je relatie van een zekere vrijblijvendheid verlost. Je schept er een soort buffer mee voor tijdens die vermaledijde ‘slechte tijden’ die je als stel onvermijdelijk gaat meemaken. Je zegt eigenlijk tegen elkaar: als het moeilijk wordt geven we het niet zomaar op, want das niet onze stijl.

Mocht ik ooit trouwen, dan zou het niet zijn vanwege de garantie dat je altijd bij elkaar zult blijven, maar om de wens die ik daartoe koester te bekrachtigen of te vieren. Ik geloof in de kracht van bewust en weloverwogen ergens voor kiezen, dat grootscheeps te vieren en je focus ook bij die keuze te houden. Jezelf committeren eigenlijk. For better and for worse.

Want wat je er verder ook van vindt, of wat je ervaringen ook zijn, ik denk dat de meeste mensen het wel eens zijn over de stelling dat een goed huwelijk niet makkelijk is. Dat het niet op zo’n romcom manier tot je komt, in de vorm van die ene zielsverwant, die je alleen maar even hoeft te ontmoeten, en met wie je eventueel in aanloop naar de start van de romance wat obstakels moet overwinnen, om vanaf dat punt voor altijd gelukkig te zijn.

Uit betrouwbare bronnen heb ik begrepen dat dit in de meeste huwelijken niet het geval is. Dat er altijd issues zijn die zouden kunnen maken dat je weg wilt. Maar dat je blijft, simpelweg omdat er genoeg redenen zijn om te blijven. En dat je op heel veel momenten steeds weer opnieuw kiest om niet bij je partner weg te gaan.

Dat geloof ik graag.

Over het huwelijk van mijn ouders ga ik natuurlijk lekker niks schrijven. Behalve dan dat ik ze op deze manier wil feliciteren met die 43 jaar lief en leed. En wil zeggen: ga zo door!

Doe je mee met mijn ochtendritueel? Schrijf je dan hier in en ontvang elke werkdag stipt om 7:00 uur  de ‘vraag van de dag’.

Verspreid het woord:

Ik hou van dialoog!