Selfie: Troost

Elke werkdag begin ik mijn dag met het schrijven van een selfie. Ik doe dat aan de hand van een onalledaagse vraag, de ‘vraag van de dag’. Lees hier mijn antwoord op de vraag van 13 maart 2017: 

Waarin vind je troost?

Misschien handig om hier eerst even een socratisch innerlijk dialoogje tegenaan te gooien. Zo’n dialoog begint doorgaans met een filosofische of morele kwestie waar geen absoluut antwoord op bestaat:

Is het in één keer leegeten van een zak Chipito’s terwijl je voor de 21e keer de film Lost in Translation kijkt een vorm van troost?

Om die vraag te beantwoorden begint men met het noemen van voorbeelden uit de eigen ervaring, waaruit men er eentje kiest.

In mijn geval zou dat zijn: die ene vrijdagavond dat ik geen plannen had, en het nog niet zo lang uit was met mijn geliefde, en al mijn huisgenoten ofwel gezellig met hun geliefde aan het kneuteren waren in hun kamer, of anders wel iets gezelligs buitenshuis aan het doen waren. Dat alles terwijl ik best een intense werkweek achter de rug had en behoefte had aan een beetje afleiding, ontspanning en aandacht van een lief menspersoon.

Vervolgens mag er een vraag gesteld worden over dit voorbeeld. Dat zou in dit geval kunnen zijn:

Voelde je je na het eten van die zak chips en het kijken van die film beter?

Het antwoord daarop is in dit geval kort: nee.

De vervolgvraag zou dan kunnen zijn:

Is de definitie van een troostende bezigheid dat je je beter voelt dan ervoor?

Mijn antwoord daarop is: nee. Maar wel dat het zorgt dat ik mezelf en mijn gevoelens kan verdragen. Zodanig dat ik niet verval in emoties-ontwijkend gedrag.

Wat zou dan een alternatieve bezigheid kunnen zijn die troost biedt?

Om die vraag te beantwoorden bewandel ik even een zijpaadje.

Ik ben een enorme prater. Ik reflecteer graag op mijn emoties. Als ze negatief zijn dan doe ik dat in de hoop dat ze wat minder sterk worden. En wanneer het om positieve emoties gaat is dat praten vooral bedoeld om ze te versterken en ze vooral zo lang mogelijk vast te houden.

Je zou denken dat praten over je gevoelens een beter alternatief is dan het leegeten van een zak chips. Maar eigenlijk ben ik er steeds meer achter gekomen dat die twee bezigheden niet zo veel van elkaar verschillen.

In mijn geval zijn ze namelijk beide bedoeld om vervelende gevoelens vooral niet te hoeven voelen. Chips eten is daarin een bewezen effectieve methode, maar het nadeel ervan, vind ik, is dat je er dik en misselijk van wordt. Bovendien komen de betreffende gevoelens vaak direct na het eten weer terug, in veel gevallen twee keer zo sterk.

Praten over gevoelens is voor mij soms net zoiets. Op het moment dat ik mijn hart aan het luchten ben voel ik de emoties even niet of veel minder. Het begrijpen waar die gevoelens vandaan komen en hoe ze in de toekomst eventueel weer zouden kunnen verdwijnen geeft een soort grip en een verlichting. Maar zodra ik weer alleen ben komen ze keihard terug.

Een alternatieve bezigheid die werkelijk troost biedt dus. Geen verdoving.

De truc voor mij is dat troost niet ligt verscholen in een bezigheid. Maar eerder in het nietsdoen. In een poging me over te geven aan wat ik voel of in elk geval het verzet ertegen op te geven. Daar mag je natuurlijk heus wel een goeie spotify playlist bij opzetten. Van mij mag je het ook best doen terwijl je een film kijkt. Maar mijn ervaring is dat het beter werkt om eerst een soort leegte op te zoeken. Er totaal bewust in te gaan staan en alleen maar aandacht te hebben voor de emoties die er zijn. En, ik durf het bijna niet te zeggen, met je aandacht toe te gaan naar hoe het voelt in je lichaam. Dat alles in het volle besef: ik voel dit nu, maar ik blijf gewoon leven. De hemel valt niet op mijn hoofd. De regen blijft tikken op mijn raam. Mijn hart klopt gewoon door. En de kat van de buurvrouw blijft gewoon zeikerig mauwen aan mijn deur.  

Daarnaast helpt het ook om te blijven beseffen dat elke emotie tijdelijk is. (alsmede het gemauw van een kat.) Dus dat het over gaat. Dat lijkt misschien stiekem toch weer escapistisch, maar dat is het niet. Want het is namelijk waar. En dat besef kan juist helpen om het gevoel toe te laten. Als ik weet dat het weer weggaat hoef ik er immers ook niet bang voor te zijn. 

Doe je mee met mijn ochtendritueel? Schrijf je dan hier in en ontvang elke werkdag stipt om 7:00 uur  de ‘vraag van de dag’.

Verspreid het woord:

Ik hou van dialoog!