Selfie: Ruig

Sinds kort begin ik mijn dag met het schrijven van een selfie. Ik doe dat aan de hand van een onalledaagse vraag, de ‘vraag van de dag’. Lees hier mijn antwoord op de vraag van woensdag 1 februari 2017:

Op welke manieren ben je minder ruig dan je zou willen?

Op bijna elke mogelijke manier ben ik in mijn verbeelding vele malen stoerder, cooler, onverschrokkener, onconventioneler en subversiever dan in de dagelijkse praktijk.

Die praktijk bestaat voor een heel groot deel uit volstrekt voorspelbare handelingen. Het begint met aankleden, tandenpoetsen, mail checken, Facebook checken, Wordfeud checken en zo nog wat dingen checken.

Om de dag te vervolgen met een nieuwe reeks volstrekt routineuze dingen. Zoals op de fiets stappen, werken, eten, weer werken, wandelingetje maken, Wordfeud checken, mail checken, Facebook checken, en nog eens Wordfeud checken. 

Waarop het inmiddels tijd is voor boodschappen doen indien het mijn kookbeurt is. Zo niet, dan onmiddellijk weer over op Wordfeud. En zo wel, dan: hup, koken, eten opeten met huisgenoten en daarna weer tijd voor Wordfeud. Soms ga ik dan nog weleens de deur uit, maar zo niet, dan kun je de klok erop gelijk zetten dat ik op zeker moment, na een zet op Wordfeud, de laptop opensla en een filmpje ga kijken. Heel soms lees ik een boek. En altijd eindigt de avond met, euh, een laatste check op Wordfeud.

Ik vergeet nog dingen, maar inmiddels is mijn punt gemaakt. Ik zit te veel op Wordfeud. Ghe.

En: ik ben net als ieder ander mens. Ingekapseld in een bubbel van tijd, ruimte, gewoonten en objecten, waarin ik mij in het volste vertrouwen laat wegzakken als ware het zekerheden. Heel comfortabel voelt dat.

Ik heb best vaak alleen gereisd. Er gebeurt dan iets met me wat bewijst hoe NIET ruig ik precies ben. Haal mij uit die bubbel, strip mij van al die lieve mensen en fijne vertrouwde dingen om mij heen en ik begin te tuimelen. Vooral wanneer ik me alleen in een stad bevind heb ik dat. Overweldigd door de stortvloed van mogelijkheden die een vreemde metropool in zich draagt. Iemand die ruig is zou in zo’n situatie opwinding voelen. Ik niet. Wat ik voel is hunkering naar iets alledaags om te doen. Een afspraak met de tandarts, koffie drinken met een vriend of vriendin. Iets moeten kopen voor het vastzetten van de deurklink die al maanden rammelt. Gewoon iets lulligs, iets wat het gevoel wegneemt dat ik een compleet anoniem personage ben in die stad, en dat niemand weet dat ik er ben.

De laatste keer dat ik dat tuimelen ervaarde was in Spanje. Mijn plan was om een deel van de camino te gaan wandelen. Op aanraden van een vriendin, want die zei: “binnen no time vorm je met de mensen die ongeveer in hetzelfde tempo lopen een soort familie. Als een soort groepsreis, maar wel met mensen die je zelf hebt uitgekozen.” Kijk, dat was wat voor mij!

Kort voor vertrek verrekte ik mijn enkel en ik besloot om toch te gaan, maar dan op de fiets. Dat bleek een recept voor de grootste tuimeltocht die ik in jaren beleefde. De sociale dynamiek tussen wandelaars, zoals die vriendin dat had beschreven, bleek compleet niet op te gaan voor fietsende pelgrims. Niks geen knusse wandelfamilie dus. Het was hardcore afzien in mijn eentje.

De hitte was moordend. De heuvels, ja, shit, die waren ook moordend. En slapen in herbergen, in een slaapzaal met 99 andere pelgrims, waarvan er altijd wel eentje bereid was om de zuurstofbinnenlatende openstaande ramen te sluiten, bleek vrij lastig voor me.

En elke dag was anders. Elke dag een andere route, niet wetend wat ik zou tegenkomen. Met steeds een heel lichte angst om bruut verkracht en/of vermoord te worden ergens op een van de stillere wegen, waar wandelaars niet komen, omdat ze, tja, omdat ze nu eenmaal niet op de fiets zijn. 

Ook mijn hypochondrie van vroeger stak weer de kop op. Wat nou als ik op een van die stillere plekjes ineens een zonnesteek krijg, of een hartaanval? Bovendien had ik het in mijn hoofd gehaald dat ik het eindstation, Santiago, toch echt wel wilde halen. Want ja, daar moest ik de fiets die ik had gehuurd immers weer afgeven. In plaats van dat ik gewoon zo ver fietste als goed voelde, legde ik elke dag een specifieke etappe af van een route die ik aan het begin van mijn vakantie had uitgestippeld. Zonder enige kennis van hoe hoog die heuvels nu eigenlijk precies waren. En hoe heet 35 graden precies aanvoelt. Elke dag was een uitputtingsslag.

Die cocktail van stress, eenzaamheid, hitte, stinkende slaapzalen, slaapgebrek en (lichte) doodsangst zorgde ervoor dat ik na twee weken min of meer oververmoeid thuiskwam. Ik voelde me allesbehalve ruig.

En toch jongens en meisjes, was het een van de beste ervaringen die ik op dit vlak heb gehad. Ever. Want het opende mijn ogen voor de mate waarin ik gehecht ben aan zekerheden. En hoezeer die gehechtheid ervoor zorgt dat ik bepaalde risico’s niet neem in mijn dagelijkse leven. Risico’s die eigenlijk helemaal niet riskant zijn. Nou ja, niet in die mate dat het die angsten rechtvaardigt. Want tuurlijk, brute verkrachting licht theoretisch misschien wel overal op de loer, maar wie daar op elk moment bij stil gaat staan wordt gek.

Graag zou ik afsluiten met een lekkere tearjerker en zeggen dat ik na die vakantie Wordfeud heb geschrapt en het ene risico na het andere neem. Niet het geval. 

De waarheid ligt, heel keurig netjes en braaf in het midden. De risico’s zijn subtieler van aard. Neem nou het schrijven van dit soort stukjes. Man o man, dat kan toch nooit goed aflopen, of wel dan?

Doe je mee met mijn ochtendritueel? Schrijf je dan hier in en ontvang elke werkdag stipt om 7:00 uur  de ‘vraag van de dag’.

BONUS! Toen ik mijn fiets terugbracht in Santiago werd ik geïnterviewd door de fietsverhuurder. Ongelooflijk dat ik nog zo coherent Engels kon spreken…

 

Verspreid het woord:

Er zijn 2 reacties

  1. kim

    Kitty! wat n fijn stukkie. En een heel Kittiaans interview. Wist niet dat je de Camino hebt gefietst. Respect! Vooral voor die slaapzalen.

    1. Kitty Arends

      Dankje! Ik weet nog dat die gast van de fietsverhuur me vroeg of ik me voor zo’n marketing filmpje wilde lenen. Imagine: ik was een uur daarvoor aangekomen in Santiago en fysiek en emotioneel uitgewoond. In eerste instantie zei ik dus ook nee. Maar ergens diep van binnen wist ik al: er komt een moment dat ik blij ga zijn dat dit moment voor de eeuwigheid is vastgelegd.
      (Overigens heb ik niet de gehele Camino gefietst. Ik ben in Logrono begonnen…)

Ik hou van dialoog!