Selfie: Overwinnen

Elke werkdag begin ik mijn dag met het schrijven van een selfie. Ik doe dat aan de hand van een onalledaagse vraag, de ‘vraag van de dag’. Lees hier mijn antwoord op de vraag van 14 maart 2017: 

Wat is tot nu toe je grootste overwinning in dit leven? 

Deze vraag gaat eigenlijk over de essentie van elke mythe, sage, legende, of elk verhaal dat ooit de wereld in is geslingerd.

Er is een personage, onze held. En onze held die streeft iets na. Er is alleen één probleem. Of meerdere. Maar er is een probleem dat tussen onze held en het nagestreefde doel in staat. En dat moet worden opgelost. En doet onze held dat goed, dan is er sprake van een overwinning. En daar kun je dan een zekere levensles of moraal uit destilleren.

Enter: onze heldin Kitty.

Onze supervrouw, die strijdbaar door het leven gaat. Geen berg is haar te hoog. Geen rivier is haar te breed. Geen vallei te laag.

Ok, nu dan even serieus.

Deze vraag heb ik stiekem gejat. In december 2012 kreeg ik ‘m zelf voorgelegd. Het was tijdens een toelatingsgesprek voor de woongemeenschap waar ik graag wilde wonen. Ik heb verder geen flauw idee wat ik er toen op heb geantwoord. Waarschijnlijk iets in de trant van: ik dacht dat ik nooit van mijn lang zal ze leven op mijn hoofd zou kunnen staan en nu kan ik dat wel 5 minuten lang!

Wat het antwoord ook echt was: ik besefte toen nog niet dat de stap om in een woongemeenschap te gaan wonen op zichzelf een soort overwinning was. Ik moest er namelijk een hardnekkig beeld voor loslaten waar ik al zo’n zes jaar mee leefde. Namelijk dat ik een kruising was van Superwoman en de Boeddha. Ik zag mezelf als een soort spirituele supervrouw, die niet de wereld hoeft te redden van de ondergang, maar zichzelf! Waarbij het streven om constant geheel en al in rust en tevredenheid te kunnen leven met mezelf het hoofddoel was. Een doel dat ik hoopte te bereiken met het doen van heel veel yoga en het lezen van spirituele boekjes.

Het punt was namelijk dat ik het saai vond om samen te wonen met een kat. Als ik eens een weekend geen plannen had en ik werd wakker op zondagochtend, dan voelde dat kaal. Natuurlijk sprak ik vaak genoeg wel af met goeie vrienden, met wie ik het leven dan op een soort meta niveau doornam. Maar ik miste een meer basaal of dagelijks contact met andere mensen. Op het niveau van thuiskomen van je werk en dan roddelen over wat je leidinggevende nu weer heeft gezegd en hoe uiterst stom ik daar dan op had gereageerd. En vice versa: ik miste het om nauw betrokken te zijn bij het leven van anderen. Anders gezegd: ik voelde me gewoon vet eenzaam.

Ondertussen kon ik steeds langer op mijn hoofd staan tijdens de yoga die ik dagelijks deed. Maar het hielp niets.

En op een dag besefte ik dat ik iets moest veranderen aan mijn situatie. Ik had al eerder in mijn leven in een woongroep gewoond, en ik wist dat die vorm heel goed bij me paste. Het paste alleen niet zo goed in het plaatje dat ik had van mezelf en waar het met mijn leven naartoe moest. In dat plaatje moet je natuurlijk sowieso vooruit in het leven. Dus als je tussen je 22e en 30e in een woongroep hebt gewoond, dan ga je dat natuurlijk niet opnieuw doen als je 36 bent. Dan is het tijd om in een relatie te belanden, eventueel te trouwen, kinderen te krijgen en met dat hele zwikkie samen te gaan wonen. Maar een woongroep??

Blijkbaar was de nood hoog genoeg. Of was ik er gewoon aan toe om die plaatjes los te laten en meer te leven naar hoe ik me werkelijk voelde. Want ik werd aangenomen bij die woongroep en een maand later was ik verhuisd.

Vervolgens werd onze heldin geconfronteerd met allerhande huis –tuin en keukenproblemen, die het leven in zo’n setting met zich meebrengt. Maar de netto winst was groot.

Mijn leven is tegenwoordig een sitcom die tien keer zo leuk is als Seinfeld en Friends bij elkaar. Samenwonen heeft me gesterkt in mijn idee dat we met z’n Westerse en individualistische allen veel te veel van onszelf verwachten en veel te weinig kwetsbaarheid met elkaar delen. Wie zich goed voelt is een winnaar. Wie minder lekker in z’n vel zit verliest. Maar we realiseren ons te weinig hoe afhankelijk we daarin zijn van elkaar, van de klankborden om ons heen.

Samenleven met anderen heeft het idee dat ik alles uit mezelf moet kunnen halen ontkracht. Natuurlijk is het handig als ik van mezelf hou enzo. Maar dat is geen proces wat je in je eentje moet volbrengen. Gespiegeld worden door een stel lieve en slimme huisgenoten levert enorm veel steun, luchtigheid en zelfrelativering op. Dat andere mensen zich om mijn idiote sores bekommeren en ik om die van hen heeft me juist geholpen om mezelf enorm leuk te gaan vinden.

Eind goed al goed dus.

Het enige gekke en mysterieuze dingetje aan dit hele verhaal is dat ik vanaf de dag dat ik was verhuisd zo goed als geen yogamat meer heb aangeraakt. Ik heb verder geen idee wat daarvan de moraal is.

Doe je mee met mijn ochtendritueel? Schrijf je dan hier in en ontvang elke werkdag stipt om 7:00 uur  de ‘vraag van de dag’.

BONUS! Trailer van de leukste woongroep film ooit.

Verspreid het woord:

Ik hou van dialoog!