Selfie: Dromen

Sinds twee weken begin ik mijn dag met het schrijven van een selfie. Ik doe dat aan de hand van een onalledaagse vraag, de ‘vraag van de dag’. Lees hier mijn antwoord op de vraag van 6 maart 2017: 

Welke situaties komen met enige regelmaat terug in je dromen en wat betekenen ze voor jou?

Laatst droomde ik het weer.

Een klein dingske is het maar, wat ik moet volbrengen. Iedereen zou het moeten kunnen, dus ik ook. En als ik het volbreng, dan betekent dat onherroepelijk een of meerdere van de volgende dingen:

A) Dat mijn levensgeluk vanaf dat moment voor eeuwig in kannen en kruiken is

B) Dat ik verlost ben van een of ander willekeurig ‘gevaar’.

C) Dat ik vrij ben om eindelijk te doen wat ik al eeuwen wil doen maar niet kan of denk niet te kunnen

D) Dat ik voor de rest van mijn leven niet meer naar de tandarts hoef, een goddelijk lichaam heb zonder te sporten, terwijl ik wel alles kan vreten wat ik wil en me altijd kerngezond voel.

Nou ja, bij wijze van spreken dan. Het maakt eigenlijk niet zoveel uit wat voor pot met goud ik aan het einde van die regenboog aantref. De essentie is dat ik het heel graag wil. Het enige wat ik hoef te doen is mezelf verplaatsen van een willekeurige plek A, naar een willekeurige plek B.

Zo makkelijk gaat dat natuurlijk niet. Want bij elke stap die ik doe kom ik geen centimeter vooruit. Hoe dat komt is niet duidelijk. Maar ik word door iets tegengehouden. Iets zwaars. Zit de zwaarte buiten mij? Tegenwind of zo? Of zit er een weerstand IN mij, die maakt dat ik niet vooruit kom zonder mezelf vast te grijpen aan alles wat ik langs mijn pad tegenkom? Struikjes, hekjes, lantaarnpalen, you name it.

Ik denk niet dat je hoogleraar in de dromen duiding hoeft te zijn om hier wat van te maken. Als ik deze droom deel met mensen, dan hoor ik bijna steevast: ja, dat ken ik! Het is natuurlijk universeel, dat gevoel van vooruit willen in iets, en daar hinder bij ervaren.

Voor mij is de essentie van deze situatie vooral dat het niet duidelijk is WAT het is dat het lopen zo zwaar maakt. Er is geen zichtbare oorzaak, maar de zwaarte is wel voelbaar.

Dat lijkt wel verdacht veel op de gevoelens die ik op dit moment ervaar als het gaat over mijn ondernemerschap. Sinds afgelopen zomer ben ik voor mezelf begonnen. Met een half jaar aan buffer op mijn spaarrekening (een jaar als ik nooit meer na de sauna ga en boodschappen doe bij de Lidle). En zonder een grote opdrachtgever die garant staat voor de meest minimale som geld die een mens nodig heeft om niet in de bijstand te hoeven. Helemaal zonder zijwieltjes dus. Hardcore het diepe in zonder zwembandjes. 

Het is een pad dat niet over rozen gaat, kan ik je melden.

En het leek nog wel zo gemakkelijk, toen ik vorig jaar, rond deze tijd, besloot om het roer effe lekker helemaal om te gooien. Gewoon effe van A (Kitty begint met ondernemen) naar B (Kitty is ondernemer). Met als gevolg: levensgeluk in kannen en kruiken. 

Ik zag het al helemaal voor me. Dat plaatje waarin ik voorgoed verlost zou zijn van alles wat me zoal kan kwellen in mijn loondienst bestaan. Vroeg opstaan. De intercity tussen Arnhem en Utrecht. Sleur. Kantoortuinen. En ondrinkbare koffie. Om plaats te maken voor een zee van ruimte en tijd, om precies dát te gaan doen wat ik én geweldig leuk vind én geweldig goed kan.

Fluitje van een cent, met al die bakken werkervaring en 600+ LinkedIn connecties en bijbehorende lovende ‘recommendations’. Easy Peasy.

Waarom voelt het dan als zo’n enorme opgave?

Dat is, net als in die droom, niet echt concreet. Behalve dan dat het dus zwaar voelt. Wat voelt er dan zwaar? Vraag je je nu af. Nou. ‘Het’ dus. Dat ik het iedere dag opnieuw helemaal uit mezelf moet halen. Dat ik niet op mijn kop krijg als ik niet op tijd op kantoor verschijn. Dat ik soms de hele dag geen mens spreek en dus alleen ben met al mijn gedachten, die soms gezellig, maar ook heel ongezellig zijn. Het gemis van een loonstrookje waar je de klok op gelijk kunt zetten. Het doen van koude aquisitie. (IEK!) Vertrouwen hebben dat ik de juiste weg in ben geslagen. Overtuigd zijn van mijn ‘unique selling points’, oftewel: de overtuiging hebben dat er geen enkele tekstschrijver is zoals ik en dat daar dus een markt voor is. En je focus houden.

Allemaal dingen die niet tastbaar zijn. En die, net als in mijn droom niets met de externe, zichtbare omstandigheden te maken hebben, maar die van binnen zitten.

Gelukkig hoort het er wél allemaal bij, als ik mijn mede-ondernemers mag geloven. Dat zegt niemand er dus bij, in die terugkerende droom.

En gelukkig ben ik mijn wakende leven ook steeds minder bezig met het toeleven naar een moment dat ik eindelijk ultiem en blijvend gelukkig ben. Al was het alleen maar door mezelf er steeds weer aan te herinneren dat een regenboog geen begin en geen einde heeft. En dus ook geen pot met goud.

Doe je mee met mijn ochtendritueel? Schrijf je dan hier in en ontvang elke werkdag stipt om 7:00 uur  de ‘vraag van de dag’.

Verspreid het woord:

Er is 1 reactie

  1. Joep Everts

    Dag Kitty,

    herkenbaar… en ondanks een heleboel ondersteunende gedachten en overtuigingen ( ook vanuit het Boeddhisme) een terugkerend fenomeen. Een aspect wat ik eraan toe zou willen voegen is motivatie. Als ondernemer wordt ik vaker geconfronteerd met de “why”vraag, de bekende Sinek theorie. Toen ik in loondienst was kwam dat minder vaak en pregnant op. Het is soms makkelijker iets voor een ander te doen dan voor/vanuit jezelf… Daarom is vrijwilligerswerk ook vaak makkelijke voor me, ook omdat het geld aspect daar geen rol in speelt. Over geld valt trouwens ook nog wel een leuke selfie te schrijven denk ik….

    Succes met je ondernemersschap en de nieuwe reeks selfies!

    Zie ik je nog vrijdag bij KomtvoordeBakker?

    Hartelijke groet, Joep

Ik hou van dialoog!