Selfie: Dankbaar

selfie dankbaar

Oorspronkelijk beeld: Takeaway

Sinds twee weken begin ik mijn dag met het schrijven van een selfie. Ik doe dat aan de hand van een onalledaagse vraag, de ‘vraag van de dag’. Lees hier mijn antwoord op de vraag van 7 maart 2017: 

Voor welke dingen in je leven voel je je het meest dankbaar? 

Ik zit nu naar deze vraag te kijken en denk: hoe maak ik hier in godesnaam een leuk stukje van, zonder niet ook heel erg mooshie, sentimenteel en week te worden? Want tjongejonge, ik ben me echt een partij dankbaar voor van alles en nog wat. Je wilt het niet weten.

Daar gaan we dan.

Gistermiddag kwam ik thuis van een dagje fijn werken. In de keuken trof ik mijn huisgenoot aan. We noemen hem nummer 1. Terwijl ik een hamburgertje sta te bakken, zegt hij ineens: “Had jij soms een bijzonder afspraakje vandaag? En terwijl ik hem niet geheel begrijpend aankeek, voegt hij er aan toe: je ziet er zo mooi uit.”

Een heel verhaal over het afspraakje dat ik niet had gehad volgde, eindigend in een uitleg over hoe ik mezelf bij wijze van hoge uitzondering had opgemaakt, omdat ik die ochtend op de foto was gegaan voor een reeks zakelijke profielfoto’s.

Niet heel veel later komt mijn andere huisgenoot binnen. Laten we hem nummer 2 noemen. Terwijl hij zijn tas neerzet, geeft hij me de meest empathische blik die je ooit hebt gezien, en spreekt hij de woorden: “Gaat het wel met je? Waarop ik ook hem niet geheel begrijpend aankijk en hij eraan toevoegt: “Ja, ik dacht, je zag eruit alsof je hebt gehuild.”

Een opmerking die mij en huisgenoot nummer 1 in een keiharde bulderlach doen uitbarsten.

Niet heel veel later komt huisgenootje numero 3 binnen. Ze gaat zitten, kijkt me met haar allerliefste glimlach aan en zegt: “Je bent opgemaakt! Mooi.”

Nou, toen was dit woongroep tafereeltje, zoals deze zich met enige regelmaat afspelen tussen ons viertjes, helemaal compleet. I know, het is een typisch geval van: you had to be there, maar wij vonden die drie uiteenlopende reacties op het feit dat ik was opgemaakt allemaal enorm lollig.

Het zijn het soort alledaagse triviale en droge situaties, waarvan ik dan zomaar ineens een golf van liefde in me kan voelen opwellen voor mijn huisgenoten. Dat gebeurde me op dat moment ook, waardoor ik de legendarische woorden sprak: “Jongens, dit is de beste tijd van ons leven. Dat beseffen jullie wel he?”

Ik ben dus kei dankbaar voor de mensen met wie ik woon. Je zou een sitcom kunnen maken van hoe wij hier met elkaar omgaan en die zou beter zijn dan Seinfeld en Friends bij elkaar. Hoeveel gratis lachbuien ik aan die keukentafel al niet heb gehad. Daar kan geen psychiater tegenop. 

Humor, relativering en zelfspot is sowieso echt van levensbelang zeg ik je. Dus hoppa, daar ben ik ook zeer dankbaar voor.

Mensen an sich. Maar toch wel een beetje in het bijzonder de mensen die ik de laatste veertig jaar om me heen heb verzameld. Mijn leven is allesbehalve perfect, maar over de leuke mensen dichtheid in mijn leven heb ik echt nooit te klagen gehad. En dat koester ik. Big time.

Ik ben dankbaar voor mijn rijbewijs, die ik op mijn 38e na twee keer zakken haalde. Meer in het bijzonder voor de vrouwelijke instructrice, die mij na het verslijten van zes verschillende didactisch gestoorde mannentypes met glans deed slagen. (De exacte woorden van de examinatrice waren: “Je bent geen natuurtalent, maar we doen het ervoor.”) Nog altijd kan ik bijna wenend voor een stoplicht staan te wachten, in het besef: “Ik heb mijn rijbewijs! Ik kan rijden! Ik heb een auto!

Ik ben dankbaar voor de enorme kloostertuin, die gedurende de zomermaanden zo’n beetje mijn tweede thuis is.

Call me nuts, call me crazy, maar ik ben ook dankbaar voor Boer Zoekt Vrouw. Sowieso: reality tv. Lekker hoor, zo ongegeneerd het liefdesleven van andere mensen volgen, zonder dat je zelf last hebt van die achtbaan aan emoties waar ze doorheen gaan.

Ik ben dankbaar voor linkse hobby’s. Onderwijs. Kunst en cultuur. Films. Boeken. Dat soort dingen. En dat ik een land leef waar dit in overvloed aanwezig is, en waar de kunsten ondersteund worden door de overheid. (Notitie voor lezers in de toekomst: de verkiezingen van 15 maart 2017 hebben op het moment van schrijven nog niet plaatsgevonden.)

Over dit land gesproken: ik ben erg blij dat ik hier woon. Ondanks alles. En met alles bedoel ik niet Wilders, De Keukenhof of de Toppers, maar voornamelijk: het weer.

Ook ben ik erg gelukkig met het voorrecht om ongebreideld te kunnen aanklooien op wat wij de bovenste trede van de pyramide van Maslow noemen.

Ik ben dankvoor voor Chipito’s. Man wat een ultiem chipje is dat toch.

Maar ook: voor ambient muziek, in de sfeer van Brian Eno en Max Richter.

Ik ben dankbaar voor de selfies die sommigen van jullie mij – bijna – elke dag toesturen.

En natuurlijk ben ik dankbaar voor bitterballen. Met name die hele ouderwetse, niet sjieke bruiloften –en partijen bitterballen. Zeker wanneer ze geserveerd worden met een klodder goedkope mosterd.

Doe je mee met mijn ochtendritueel? Schrijf je dan hier in en ontvang elke werkdag stipt om 7:00 uur  de ‘vraag van de dag’.

Verspreid het woord:

Ik hou van dialoog!